"Knikkende helden"

Gepubliceerd op 2 november 2018 om 16:30

"Daar zit je dan. Ik ken je niet. Knikkend met een glimlach van oor tot oor tijdens mijn presentatie. Je zit recht voor me. Ogen sprankelend! Jij bent de student waar ik het voor doe".
Ik heb weer een externe presentatie mogen geven en ja.. Daar geniet ik echt het aller, aller, allermeeste van. Omdat ik dan kan inspireren, kan motiveren en wellicht iemand in beweging kan brengen. 


Zo mooi he. Als je dan een presentatie mag geven en het werkt. Via via ben ik gevraagd om een presentatie te geven over mijzelf, over een goede beroepshouding en over mijn loopbaan. Eh.. Ik hoor Pippi Langkous zeggen; "Ik heb het nog niet gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan" en nog voordat ik het weet hoor ik het mezelf ook zeggen. Ik heb echt wel vaker presentaties te geven en ik weet ook dat dat wel goed komt, ook extern genoeg ervaring, maar over mijzelf of over mijn loopbaan... Dat was nieuw, maar... zo enthousiast als dat ik ben (komt toch die positieve wervelwind weer tevoorschijn) zat ik al achter de laptop. Binnen een uur stond mijn presentatie op papier, top.. leuk. En daar ging ik dan! 


Ik kwam binnen in de school en werd hartelijk ontvangen. Ik ken daar al wat mensen, dus dan is het leuk om oude bekende weer te zien. Vervolgens door naar de klas... Ik kom binnen en merk dat de studenten het ergens wat spannend vinden, logisch. Laptop aan, beamer aan, en ik begin. Ik begin mijn verhaal over mezelf, stel mezelf voor en laat ze kennismaken met mij. Want.. ik wil als eerst relatie maken, dat vind ik het belangrijkste als ik binnen kom. Ik vertel dat ik een hond heb, waar ik woon, dat ik van gezelligheid hou, van lekker eten en dat ik altijd en overal op de beroepshouding van de mens let. Ik zie dat ook overal in terug; "Bij de kassa als ik niet vriendelijk gegroet word, de dokter die vraagt "Begrijpt u het mevrouw of zal ik het nogmaals uitleggen?" en zelfs bij mijn student, die de deur openhoudt voor degene die achter hem loopt. Ik zie overal een beroepshouding.
En daar komt het belangrijkste punt van mijn presentatie... Ik kijk de groep aan; 1 student met een das om, 1 zit een beetje onderuit gezakt en 1 zit vriendelijk, recht tegenover mij, te knikken en naar mij te lachen.. F*ck it, ik doe het gewoon. 


Ik begin mijn zin: "Net zoals dat ik naar jouw beroepshouding kijk, hoe je je das nu om hebt. Ik weet niet of je dat doet omdat je het koud hebt, maar het zegt nu iets over jou. Of jij, je zit onderuit gezakt maar ik hoop echt oprecht dat je mijn verhaal interessant vindt en zo niet zegt het dan! Dan maken we het samen leuk. Maar jij ook; Je lacht de hele tijd al vriendelijk naar mij. Knikt, waardoor ik weet dat je naar mijn verhaal luistert en ik krijg een goed gevoel door jouw gedrag!" Ik zie "knikje" groeien. Hele meters boven de grond. Dit wordt gewaardeerd. En dat begrijp ik, want ik waardeer! En daar is ineens het allerbelangrijkste punt van mijn presentatie...


Ik begin te groeien, ook hele meters boven de grond. Ik vind dit ook vet. Ik krijg ook energie en ik begin ook te lachen doordat jij lacht. Dit is waarvoor ik het doe. Ik knik en daarmee hoor ik mezelf zeggen; "Jij begrijpt wat ik bedoel. Jij komt er wel. Jij hebt een goede beroepshouding". En met dat knikje, begrijp ik waarom ik dit zo leuk vind. Waarom ik hier zo van begin te lachen. Omdat ik jou zojuist geïnspireerd heb, gemotiveerd heb en wellicht heb ik je zelfs wel in beweging gebracht. 

Zullen we samen, alle docenten samen, de studenten maar zeker ook elkaar in beweging brengen?

Rating: 3.5 sterren
2 stemmen

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.