"Kiezen of delen?!"

Gepubliceerd op 16 november 2018 om 16:32

"Fijn dat je op onze opendag bent gekomen. Welke vragen mag ik voor je beantwoorden?"
Ik zie je kijken.. Je hebt geen idee welke vragen ik mag beantwoorden, je hebt letterlijk, ook geen idee. Geen idee wat je op deze opendag komt doen, geen idee welke vragen je hebt en sterker nog geen idee wat voor beroep je gaat kiezen. En zo dus ook geen idee van welke MBO bij je past. 


Ik sta dus op een opendag. Een open avond, van 15:00 uur tot 20:00 uur. Het is een gezellige sfeer, mooie school, leuke DJ erbij, hapjes en drankjes, de hospitality (Gastvrijheid) spat ervan af. Het is drie uur en eerlijk is eerlijk, het is al behoorlijk druk! Ik ben iemand die wat sceptisch tegenover opendagen staat. Ik vind het niet meer hip en trouwens ook niet heel leuk. Alle scholen halen alles tevoorschijn en dat is ook logisch want je verkoopt jezelf... Maar het gaat er maar net om, wie van de docenten het meest achter hun balietje uitkomen, wie het liefste lacht en uiteindelijk wie het beste verhaal heeft. Ik zou het veel toffer vinden als studenten digitaal kunnen rondlopen door de school, dat ze online met ons kunnen chatten om vragen te stellen, dat er een insta-gram account is, waar studenten life gaan en vertellen over hun opleiding of antwoorden geven. Maar... Ik begrijp dat dit niet allemaal kan of dat dat (nu nog anno 2018 *eh wat?!*) niet mogelijk is... Ik betwijfel het!
Maar.. ik sta op deze mooie opendag, dus ga ik ervoor! Ik heb (HELAAS!!) ook niets te zeggen over systemen, nog niet ;). 


Ik zie iemand rondlopen, als 'n dwaas, ouders idem. Ik loop erna toe "fijn dat je op onze opendag bent gekomen. Welke vragen mag ik voor je beantwoorden?". Ik kijk naar een leeg gezicht, vriendelijk gezicht, enthousiast ook, maar wel zonder enig idee wat hij hier aan het doen is. Moeder begin: "We weten nog niet welke studie hij wil gaan doen." Ik richt me weer tot de student: "Heb je een idee wat je ongeveer leuk vindt? Of wat je graag doet?" Ik hoor een mooi oergeluid, ik ga er vanuit dat hij "nee" bedoeld. Het is duidelijk dat deze vriend geen idee heeft waar zijn mooie route naar toe gaat. En logisch, ik stel wat vragen en kom erachter dat hij 14 is, een vroege leerling, noemt moeders hem. Ik help hem zo goed als dat ik kan. "Kies iets wat je vooral nu leuk vindt, dat je je opleiding kan afronden, dat je trots bent op wat je doet en dat je zin hebt om op stage te gaan!" We babbelen nog wat verder en vervolgens gaan moeder en vriend verder.


Goed verhaal, lekker kort ook.. Maar het punt is dat ik twijfel of het slim is. Slim om een student te laten kiezen "voor de rest van zijn leven". En wat we hem dan leren zijn branche gerelateerde begrippen en vaardigheden. Maar als iemand niet weet wat hij of zij wil, heeft hij/zij daar dan wat aan? Is het dan niet veel belangrijker om vaardigheden bij te brengen waar hij/zij de rest van zijn of haar leven wat aan heeft. Een onderzoekende houding? Kunnen communiceren en samenwerken? Kunnen omgaan met internet, social media en alles wat daarbij hoort? Is dat niet veel slimmer. Ik wil aan "onze toekomst, onze helden of aan onze vriend" iets leren waar zij en wij wat aan hebben. Laten we out off the box denken, helemaal los gaan, lets do this.. Laten we een eigen opleiding beginnen, wij samen, zonder dinos. Een soort tussen opleiding van een jaar. Een jaar waarin ze alle vaardigheden leren en wat ze maakt tot een mooie burger. Zo iets als de 21-eeuwse vaardigheden laten we maar zeggen. Dat moet toch niet onmogelijk zijn?! Het is nieuw, maar niet onmogelijk. En we vinden onderwijsinnovatie toch zo fijn en hip... Waarom wachten we dan tot we allemaal dino's worden?


Ik weet dat het lastig is. Maar voor wie? Is het lastig voor ons, voor het systeem, voor de ROC's, om alles om te gooien. Of is het lastig voor de student dat hij een opleiding kiest, waar hij/zij wellicht niet 100% voor gemotiveerd is, we hem/haar een keuze laten maken onderdruk. Hoe fijn zou jij je gevoelt hebben met een tussenjaar? Een jaar van ontwikkeling, een jaar van coaching, een jaar van rustig aan de wereld ontdekken, mooie reisjes maken met je klas en mooie avonturen beleven. Ik zou dat fantastisch vinden! Ik zou het zelfs nog wel willen organiseren, landelijk, wereldwijd, als ik onze vrienden daar mee help...

"dan doe ik dat".

Rating: 5 sterren
1 stem

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.