"EVENEMENTEN TALENTEN"

Gepubliceerd op 18 januari 2019 om 16:30


Lieve moppies, als jullie eens wisten hoe trots ik op jullie was. Als jullie wisten dat ik je docent ben die over jullie schrijft, zou jullie eigenwaarde stijgen, jullie zelfvertrouwen groeien en zouden jullie lachen totdat jullie buikpijn zouden hebben. Ik gun het jullie, maar men.. Ik vind dit nog te spannend! 


Mijn moppies mochten weer wat organiseren. Een vakantiebeurs! Iedereen die je kent, nodig ze uit en knal met je evenementen de dag door. Het hele event, organisatie, promotie, facilitair, opruimen, opbouwen, eten en drinken... Jullie hebben het zelf georganiseerd! En dat brengt mij bij het mooiste onderwerp der onderwerpen.. Eigenaarschap! 


Eigenlijk is het een wonder dat ik al een aantal maanden bezig ben, maar nog nooit geschreven heb over "eigenaarschap". Het is namelijk mijn kenmerk, mijn bijnaam in het team, het onderwerp van mijn scriptie en de basis van mijn lessen! Eigenaarschap is het kindje van Luc Stevens of van meneer Ryan en Deci. Of van allebei.. Of misschien wel mijn kindje. Eigenaarschap ontstaat uit 3 peilers; het voelen van een relatie, van autonomie en van competentie. Heel kort door de bocht; voelen dat je een relatie hebt met de juf, je klasgenoten, je veilig voelen. Ergens onder aan de ladder van Maslow. Autonomie betekent dat je voelt dat je zelf keuzes mag maken, dat je de regie in eigen handen hebt en competent betekent dat je voelt dat je het kan. En dames en heren, docenten en docinnen, dat vraagt nogal wat he... Van de juf of meester, de Dino en ook van mij! 

Ik heb graag de touwtjes in handen, dat zal mijn wereldhelft (Jep weer een zelfbedacht woord voor mijn partner in crime) beamen. En zo ben ik dus ook in de klas. "laat mij maar even, ik doe het voor je, ik zoek het voor je op" allemaal woorden die zeker in mijn vocabulaire stonden. Tot 2 jaar terug. Ik ontdekte de mooie werkwijze van eigenaarschap. Een boek wat ik las, vertelde mij "het is voor de luie docenten" nou... Ik dacht het niet. Ik heb mijn lessen nu zo in gericht dat de student bepaald! Zij geven aan wat ze willen leren en natuurlijk begeleid ik ze daar in, maar hoe. Dat bepalen zij zelf. Dus daar stond ik dan... Jongens, vandaag maken jullie een evenement en jullie mogen zelf bepalen. Een seconde van stress "eh wat?!" maar ook ontstonden er direct leiders.. Gaaf mevrouw, oké jongens we..  En weg waren ze! Volop aan de slag. 


Ik zag dingen gebeuren die ik niet wilde, maar zeker ook dingen die ik wel wilde. Positieve groepsdynamica, samenwerken, onderzoek werd gestart, er werd gecommuniceerd met elkaar, met medewerkers van het roc en met mij. "mevrouw, we doen dit zo en dat zo en dit en.. " Dit gaf mij kippenvel! Jeetje wat gaaf. Ik zag ze in actie, ze waren trots en ze gingen er volledig voor. Daar ontstond mijn nieuwe liefde: Praktijkleren. 


Ik vind het zo mooi dat studenten zelf aan de slag gaan. Niet meer consumeren, niet meer op hun telefoon of laptop zitten, niet meer staren. Maar zelf aan de slag gaan. We bepalen samen doelen, we kijken naar de richting, we maken gedragsafspraken en gaan dan aan de slag. We behalen niet ieder doel, maar ik bepaal wel ieder sociaal doel. Iedere dag worden ze steeds beter in samenwerken, communiceren, overleggen, discussiëren. Echt.. 

Probeer het zelf ook eens.  Het is zo tof! 

Rating: 5 sterren
1 stem

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.