Wow, wow, wow.

Gepubliceerd op 22 september 2019 om 17:52


Bijna drie maanden geleden begon ik aan mijn nieuwe avontuur. Een nieuwe werkplek. Ik had er onwijs veel zin in en zag het als een hele grote uitdaging. De onderwijs instelling waar ik ging werken had zichtbaar kansen. Kansen voor de kinderen, kansen voor de organisatie, ontwikkelkansen, ik zou daar echt mijn steentje bij kunnen dragen! En na twee maanden niet gewerkt te hebben, had ik wel weer zin in actie. Dat pakte alleen anders uit dan ik dacht... 


Het was maandag en vol goede moed stond ik op, maar eerlijk is eerlijk wel met zenuwen. En niet het bekende zenuwplasje wat ik altijd had voor een dansvoorstelling, maar echte zenuwen! Vriendlief benoemde dat dat wel goed zou komen en daar ging ik dan ook, hupsakee. Ik zou een weekje meekijken, was dan twee weken vrij (gevalletje vakantie verkeerd gepland) en dan ging ik er vol voor! De werkdag begon met de briefing, met zijn alle om tafel. Ik kende in middels wat mensen van mijn meeloopdagen en was benieuwd naar mijn klas! En zo gezegd zo gedaan, ik ging meekijken. Het viel mij meteen op dat deze kinderen compleet anders waren dan mijn mbo schatjes. Dit waren getraumatiseerde kids, kinderen van de straat, kinderen die meer hadden gezien dan ik. Best spannend eigenlijk wel... Ho, voelde ik nou een twijfel? Nee tuurlijk nie! Met pieper en sleutels ging de dag voorbij en ik was enthousiast. Wauw! Wat een nieuwe wereld, wauw wat een mogelijkheden om te verbeteren. Ik kwam thuis met honderd ideeën en nieuwe plannen en werkte die dan ook meteen uit. De dinsdag, woensdag en donderdag gingen ook voorbij. Ik keek mee met de lessen, liep mee met de leerlingen naar individuele gesprekken, ik probeer de school, locatie en mijn klasje te leren kennen. En ja, achteraf zag ik hier al dingen die ik niet zo fijn vond, maar dat was inhoudelijk in de lessen. Dat had ik over twee weken toch zelf in de hand?! Ik blij een gemiddeld goed gevoel houden. Tot vrijdag... 



Ik kijk naar dat gekke ding aan mijn broek, de pieper, hij gaat. Er is mij vertelt om mee te kijken bij een alarm. Dan "leer je dat" en dan kan je kijken wat het met je doet en dan kan je dus ook eens zien hoe het echt gaat. Details vind ik ongepast, ook omdat iedereen zelf wel wat kan bedenken, maar dit.. Dit vond ik.. Naja ik kan geen beter woord bedenken dan een drie lettering woord wat ik niet hier zo plat ga typen. En nu, een aantal weken later, kan ik mij het beeld zo voor mij halen, maar wat ik er bij voelde en dacht, dat (thank god) niet. Ah fijn, situatie voorbij, ik ging weer terug naar de klas. Wat mij op begon te vallen was dat deze schatjes altijd aan het kaarten waren of YouTube aan het kijken. Dat had ik de hele week al gezien. Ik begon mij af te vragen, of ik dat wel kon veranderen? Mijn inwerker en in middels rechterhand had uitgelegd dat dit het soms is. Accepteer dat kinderen soms niet meer aankunnen. Als kinderen naar de rechtbank moeten, te horen hebben gekregen dat ze nog 3 maanden langer gesloten moeten zitten, hun ouders gaan zien bij een belangrijk gesprek, geen ouders hebben gezien bij dat belangrijke gesprek, als ze te horen hebben gekregen misschien naar een andere crisisopvang te moeten, als ze een trigger hebben gehad naar hun trauma, of als ze "gewoon" hun dag niet hebben zoals een ieder ander dat mee maakt, er zijn duizenden redenen waarom er even niet meer in de dag zit. Shit... Maar ik ben wel een echte juf, in hart en nieren, ik wil lesgeven, gesprekken voeren, verder begeleiden, terugvallen en nog een keer opnieuw proberen, kon ik het aan als kinderen niet meer dan dit uit hun dag konden halen? Ehm... Ik weet het even niet, eerst twee weken vrij dan maar. 


Het was zondagavond, ik had een mooie vakantie gehad van twee weken waarin het huisje nu redelijk af was. Dus ik kon nu echt het worklife weer opstarten. Zondagavond begon de spanning al weer, een ongemakkelijke spanning, dit voelde niet goed. Maandagochtend voelde ik zelfs dat ik niet wilde gaan. HUH?!

Dat had ik nog nooit mee gemaakt. Ik vind werken super leuk en zeker nieuw werk. Alles leren, onderzoeken, vragenstellen, uitwerken, opnieuw onderzoeken, analyseren, heerlijk! Maar ik wilde niet.

Die maandag alleen voor de klas, was voor mij een grote hel. Laat ik dat maar meteen eerlijk zeggen. De kinderen deden niets, waren niet geïnteresseerd in mijn verhaal, zelfs niet in mijn levensverhaal. Ik kreeg de klas niet mee, maar ook niet tegen mij, ze wilde alleen niet werken. En ja, ik kon het verklaren, ik weet dat ze het niet gewend waren, maar alles bij elkaar.. De sfeer, het alleen in een klas, de pieper, de sleutels, de ongelukkige gezichtjes, de kaarten, alles.. Maakte dat ik om 11.00 uur wel kon huilen, ik voelde mij zelfs niet veilig. Nou, huilen het was eigenlijk ook janken. Dit was toch wel een doelgroepje hoor. Shit, zwaar teleurgesteld in mijzelf liep ik naar een collega. Ik moet dit reflecteren met iemand. Ik kreeg veel herkenning, dit had iedereen hier gehad. Het is pittig om in een gesloten setting les te geven, dat is heftig. Maar ik moest het positief bekijken, de leerlingen hadden mij niet uitgedaagd, niet eens getest, laat staan aangevallen, het enige wat ze deden, was contact vermijden. Een ieder die in de gesloten setting werkt, weet dat dat normaal is, een fase van wennen, dat kan soms maanden duren en dan zal je kleine ini mini contactmomenten krijgen. Maar eerlijk... Ik was verslagen. 


En weet je waarom... Ik voelde dat dit het niet was, ik zou niet gelukkig worden. Deze problematiek was te heftig. Deze kinderen waren te beschadigd. Huilend ging ik naar huis. Balen dat ik het niet kon, want als ik het niet deed, wie dan wel? Als iemand passie en drive heeft om kinderen verder te helpen in het leven dan ben ik het. Zeker de kinderen die het moeilijk hebben! Maar men, willen deze kids het wel?! Oh nee, willen weet ik zeker! Ieder kind wat beschadigd is wil een ander, beter, mooier, fijner, gelukkiger (whateverrrr) leven. Maar konden ze het al? Was onderwijs juist op dit moment in hun leven, of zou behandeling beter zijn, kon ik hun behandelen? Kon ik wat anders doen zodat hun meer zouden lachen, kon ik de instelling meekrijgen en zo meer geluk naar deze plek brengen. Kon ik, kon ik, kon ik, kon ik... De hele weg terug naar huis hetzelfde geluid, dezelfde vragen. Op alle vragen, had ik geen antwoord. Behalve op eentje. Nee, ik kon hier als persoon niet gelukkig worden. 


Nou en dan ben je dus een maandje verder, waarvan je twee weken gewerkt hebt, en dan voel je dit ineens.

WTF

Ik raakte volledig in paniek kan ik je vertellen. Ouders bellen, vriendinnetje bellen, vriendje spreken, schoonouders aan de telefoon, buren met advies. Ik besloot. Ik ging stoppen.

De volgende dag aangegeven bij de directie en gelukkig kreeg ik daar begrip. Er was al gesignaleerd dat ik communicatie belangrijk vind, dat ik graag wil praten en op die manier wil ontwikkelen. En daar kwam het wonder... Ik mocht bij een andere school gaan kijken, van dezelfde organisatie. Ook een vso school, maar een open instelling, een school waar kinderen nog gewoon thuis wonen. De week erna volgde gesprekken, meeloopdagen en eigenlijk, ben ik er direct gebleven. 


We zijn nu drie weken verder en morgen begin ik aan week vier. En eerlijk is eerlijk, I am loving it. De kinderen, de school, het bestuur, de collega's alles is anders. De problematiek is minder heftig in deze open setting, ik heb mij geen seconde onveilig gevoelt (oh jawel toch wel 3 seconden) maar deze kinderen zijn leerbaar. Deze kinderen willen ontwikkelen, meer uit hun dag halen dan gisteren, alleen ze weten niet hoe en ook hier lukt het soms niet, maar thank God... 

Hier word ik wel gelukkig! 

Rating: 5 sterren
2 stemmen

Wil jij weten hoe het nu op mijn werk gaat?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Karin
3 jaar geleden

Wat een eerlijk, oprecht en recht uit je hart blog!