Covid-19 en zelfliefde

Gepubliceerd op 22 november 2020 om 12:06

Jezus, wat een verhaal. Afgelopen woensdag kreeg ik het telefoontje dat ik in contact was gekomen met iemand die positief getest was op COVID-19. En dat wist ik, want die iemand staat heel dichtbij. En die iemand is ook niet één iemand, het is een gezinslid. Ik vond COVID-19 echt al verschrikkelijk en niet alleen door de lockdown of doordat er mensen hun baan verliezen of doordat ik mijn vriendinnen al in een godsvermogen niet meer heb geknuffeld... Maar vooral ook omdat het iets is, waar ik geen controle over heb en wat ik ook lastig vind te begrijpen, omdat er zo veel verhalen zijn en het ook zover weg staat. En nu kwam het ineens heel dichtbij... Ik moest in quarantaine.


Het was woensdag, ik had net mijn vader opgehaald om samen bij mij te gaan eten. Ik had eten gekocht op onze school wat door onze leerlingen wordt klaar gemaakt en ik had er echt zin in. Nog even langs de supermarkt om een lekker chippie te kopen (met mondkapje uiteraard!) en mijn vader en ik zouden er een mooie avond van maken. 1 biertje moest kunnen. Ik stap mijn huiskamer binnen, groet mijn lieve viervoeter en wordt gebeld door mijn moeder. "Je moet in quarantaine." Nou ik kan je vertellen, dat de boodschap veel langer was, en dat ik toch echt wel héél erg schrok. Mijn vader sprong naar de andere kant van de kamer en wachtte even tot mijn grote krokodillentranen weg waren, maar daarna vertrok hij toch echt. Jezus, wat vond ik het spannend! Maar ik moest eerst in actie komen; ouders e-mailen, orthopedagoog om advies vragen, baas bellen, wel of geen test laten doen? Oef, hoest ik nu? Komt er nou een nies opzetten? Collega's bellen, dat ik er voorlopig niet ben. Vragen als: "Maar heb je dan klachten? Nee, helemaal niet. Zo veel vragen, zo veel gesprekken. Ik begon met bellen naar mijn baas. Die bleef vrij rustig. "Oke, tot wanneer moet je in quarantaine?" Tot zondag. Hoe dat kan? Omdat mijn moeder nog geen klachten had, dus ik niet in quarantaine hoefde want we wisten niet eens dat mijn moeder COVID had. En nu, moet ik in quarantaine omdat je tot 10 dagen klachten kan krijgen. De nieuwe regelingen van 1 december zijn nog niet van kracht natuurlijk. Met mijn baas heb ik een plannetje gemaakt en ben ik in actie gegaan. Bellen naar de orthopedagoog was stap 1. Welke kinderen bellen we even? Wie gaan we e-mailen? Kunnen alle kinderen zonder mijn aanwezigheid deze 2 dagen vol naar school of kiezen we voor een aangepast rooster? Hoe zorgen we voor een eerlijk maar klein bericht richting ouders, zonder dat ze zich zorgen gaan maken om dingen die er niet zijn. Wat een avond... Ik hing om 21:00 uur de telefoon op. 


En dan komt de quarantaine. Woensdagavond ging best, wat ik zeg, ik was om 21:00 uur klaar met bellen en was ook moe van de emoties en het bellen. Het bellen voor werk, maar ook naar de mensen die ik wel had gezien. Ik wilde laten weten dat ik geen klachten had, maar wilde wel de mogelijkheid geven om hun cirkel zo klein mogelijk te maken. You never know! Donderdag ging prima; ik heb mij huis lekker schoongemaakt en ontsmet, lekker gelezen, spelletjes gespeeld op de computer (dat kan dan gewoon weer) filmpjes gekeken op netflix en verder niet zo heel veel. Ik besloot in overleg met mijn werkgever wel nog even een testje te doen. Je bedenkt bij iedere verslikking (waardoor je hoest) ieder hoofdpijnmoment (door 100 mensen bellen) toch vaak " Zal het dan niet.." En oja! Ik had ook nog even met verschillende leerlingen gebeld omdat het voor hun toch ook wel echt spannend was op sommige momenten. Ook vrijdag was prima en vrijdag werd geweldig toen mijn test uitslag kwam. GEEN COVID-19 VOOR DEZE MEID!
Ik besloot wel om deze vrijdag niet meer te gaan werken, even die woensdagavond uurtjes bij rusten; zou dit dan toch.. Is dit dan het moment dat ik eindelijk eens rustig aan ga doen? Dat ik gewoon filmpjes kan kijken zonder op mijn Instagram te zitten, zonder na te denken over het schrijven van een blogje? Gewoon; even niets. Maar alleen ik met mijzelf.


Want inderdaad... Soms vind ik helemaal niets doen en alleen met mijzelf zijn, nog wel lastig. Niemand waar je naar toe kan rennen als je je verdrietig voelt, even lekker niet voelen, lekker verdoven in gezelligheid. En nee, ho, rustig aan.. Ik gebuik geen drugs, ben geen alcoholverslaafde, maar ik vind het wel heerlijk om mezelf onder te dompelen in gezelligheid. En zeker als ik dan verdrietig ben. Ik gebruik gezelligheid soms ook om mijn verdrietjes op te laten lossen. Lekker geen tijd geven aan het gevoel; als een grote skippybal onder water drukken. Weg met die emoties. Maar eigenlijk werkt het onderwater drukken van die skippybal helemaal niet. Het werkt niet om naar vrienden te rennen en om mezelf onder te dompelen in de gezelligheid en daardoor even niet te voelen, want die avonden duren niet totdat het gevoel weg is. Sterker nog; het gevoel blijft gewoon, net zolang totdat je weer stilstaat. Wat wel werkt; Jezelf lief hebben en jezelf en de emoties ruimte geven. Door die hele grote skippybal, wel eens boven te laten komen. Door mijzelf te troosten, door een warme douche te nemen, een theetje te drinken, door lekker een lachfilm te kijken of juist een huilfilm te kijken. Door gewoon even te huilen en te knuffelen met het viervoetertje en zo kan ik in middels (het heeft even geduurd) nog een aantal dingen meer benoemen. #ZELFLIEFDE. Dat is het eigenlijk. Zelfliefde, niet meer en niet minder. Het is niet "hippie" zoals ik dat vroeger zag (wat ik overigens wel heeeel interessant vond en nog vind) maar gewoon lief zijn voor jezelf. Jezelf iedere dag opnieuw knuffelen en groeten en zien wie je bent. Het niet erg vinden als dingen even niet lukken; maar gewoon samen; ik en mijzelf opnieuw beginnen, iets opnieuw proberen. En als iets even niet lukt, de tijd nemen om te kijken wanneer het wel lukt. Niet haasten en knijpen voor antwoorden; niet zoeken... Maar wachten tot het mij vindt. Ik zou het willen quoten als: "Ik hou van mij." 


En zo begon er een nieuwe idee. Ik wilde graag een prentenboekje proberen te schrijven. Over zelfliefde. Over vrienden zijn met jezelf. Als kind. En eigenlijk, wilde ik dit niet vertellen; want wat als het niet lukt, wat als ik het niet afmaak, ik kan niet zo geweldig tekenen, ik heb geen uitgever. Sterker nog; ik weet niet eens hoe dit werkt. En ik heb ook gewoontjes met schrijven die ik leuk vind, maar misschien is het niet eens goed. Maar weet je... Wat als; Het mij gelukkig maakt? Wat als ik er van geniet? Wat als ik hierdoor nieuwe interessante mensen leer kennen, die mij een nieuwe dingen leren? Ik mag dit gewoon proberen en ik dit mag gewoon mislukken, ik mag dit proces omarmen. En ik mag al dromen over een boeklancering. En dat er dan heel veel mensen zijn en dat we dan allemaal samen weer kunnen proosten. En dat ik dan mag vertellen aan wie ik dit boek opdraag. Maar dan mag ik vooral trots zijn op mezelf. En lief zijn voor mezelf. Want.. "Ik hou van mij". 


Vandaag mag ik weer naar buiten. De quarantaine zit erop. En wat heb ik hier veel van geleerd. Het heeft mij sterker gemaakt en ik weet dat dat heel erg als "blegh" klinkt. Maar wat mijn vriendinnetje op woensdagavond (Ik dacht toen nog hou je bek) al zei; Misschien moest het wel zo zijn. Ik ga dadelijk weer met mijn neus de bossen in, ga voor vanavond lekker eten halen, lekker vers eten, even genieten van de vrijheid. En ik wil nog 1 ding toevoegen; 4,5 dag is niets, dat weet ik. Er zijn mensen die 14 dagen binnen zitten. Maar het was mijn waarheid; wat mij verder heeft gebracht. En volgens mij mag mat dat. Want ik...

" Ik hou van mij ".

Rating: 0 sterren
0 stemmen

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.