Het VSO?! Ammenooitniet.

Gepubliceerd op 20 september 2021 om 19:00

Wat ik steeds vaker merk is dat ik mijzelf heel graag inzet voor het Voortgezet Speciaal Onderwijs. Maar nog meer merk ik dat de scholen om mij heen, veel moeite hebben om (goed) onderwijspersoneel te vinden. "Logisch" want de kinderen zijn soms echt pittig zijn, de salarissen liggen gelijk aan het basisonderwijs (dus slechter dan het VO) je geeft niet 1 vak, maar alles wat er is en het pedagogische stuk is veel belangrijker dan het didactische stuk, alleen hebben we voor een goede groepsdynamica geen werkboek die je aan de kinderen kan geven. En wat ik dan ook nog zie, nu ik dan eindelijk bij die school binnen ben en de stap heb durven te maken... Collega's die al jarenlang voor de klas staan en toch uitvallen.


Het is een lastig beroep, dat klopt. Maar in mijn beleving is het niet lastiger dan het 'gewone onderwijs'. In het regulier onderwijs, heb je namelijk te maken met de druk van de prestatie. Dit kan voor sommige juffen en meester een motivatie zijn en bekend terrein waardoor het prima voelt, maar het kan ook voor druk zorgen. CITO-uitslagen/analyses, het behalen van 'de norm', de jaarplanning keurig moeten volgen (of vooral niet afwijken). Het is naar mijn mening, behoorlijk gericht op 'hoe iemand ooit bedacht heeft dat het zou moeten'. Maar of dat passend is? En of iedere leerling daar vrolijk van wordt? En of wij daar gelukkig van worden? Ik vraag me dat echt af... Want als ik mijn collega's uit het regulier onderwijs hoor, hoor ik ook dat daar de 'bijzondere' kinderen zitten... Alleen dan in een klas met 30 kids... Volgens hen heb je veel minder tijd voor de leerlingen en ervaar je meer werkdruk. Ik kan echt van de leerlingen genieten. Alle tijd voor ze nemen, om gesprekjes aan te gaan, extra uitleg te geven zelfs na de verlengde instructie en soms... Zit ik gewoon 20 minuten naast een leerling zonder te praten, om veiligheid te bieden. 


In het VSO-werken is voor mij echt een ontspanning en tegelijkertijd een rollercoaster. Soms zijn er inderdaad dagen dat ik echt niet meer wil, dat ik het zwaar vind of dat kinderen (ik spreek even net als mijn vader) het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Over die realistisch blik, zal ik later een andere blog schrijven, omdat dat er ook echt bij hoort. Maar nu wil ik alleen maar praten wat zo leuk is aan mijn werk.


Ik som even op: 

  • Ik heb dagelijks een (of meerdere) succeservaring 
  • Ik heb dagelijks tranen van het lachen door de humor van "mijn kids".
  • Ik word dagelijks uitgedaagd; We bekijken continue wat de leerling nodig heeft en hoe we dat kunnen bieden.
  • Ik heb hele fijne collega's, die ik met mijn ogen dicht en mijn handen op mijn rug vertrouw. Dat is enerzijds mijn team, anderzijds zijn het de "soort mensen".
  • Ik vind het erg leuk om met een klein team na te denken over interventies voor onze leerlingen (helemaal als het werkt)
  • Ik vind het leuk om af en toe een spanning te voelen; Het kan soms ook knallen...
  • Ik vind het geweldig om de leerlingen te zien ontwikkelen 
  • Ik vind het megaaaaa vet, als ik zie, dat mijn aanpak bij een leerling werkt 
  • Ik vind het fijn als een leerling (die een aantal jaar geleden bij mij in de klas zat) naar mij toe komt en mij bedankt
  • Ik vind het supervet als ik zie dat mijn leerlingen gegroeid zijn en dat ze dan zeggen: "Weet je nog juf.. Toen ik vroeger zo boos was"
  • Ik leer nog dagelijks en weet zeker.. Dat je nadat je in het VSO hebt gewerkt, de beste leerkracht bent, die je kan zijn.

Ik heb deze blog nu 3x opnieuw gelezen, aangepast en iedere keer wil ik nieuwe dingen benoemen die ik zo geweldig vind. Maar... Wat ik lastig vind aan het VSO, is dat de voordeur best dicht zit. Het komen kijken mag wel, maar als ik op een feestje zeg; "Ik werk in het speciaal onderwijs" hoor ik al snel indianenverhalen. Ja... Soms knalt het goed en ik geloof dat wij, door ons geweldige team, veel minder alarm moeten slaan dan op andere scholen, maar dat ik iedere dag tussen de vliegende tafels stoelen sta terug te koppen, dat is echt onzin. Ik vind het daarom belangrijk om te laten zien, hoe het er een beetje aan toe gaat. Daarom probeer ik mijn verhalen boeiend op te schrijven en probeer ik op mijn Social media leuke quotes/ materiaal te laten zien. Ik wil graag laten zien hoe het écht is en hoe geweldig dit is. Ik wil laten zien wat er écht speelt, hoe het gaat, wat je moet doen, wat is er leuk en wat is er verschrikkelijk. Hoe ik dit ga doen? Door mijn Instagram actiever te gebruiken en door zoveel mogelijk blogs te posten, door een facebook op te zetten en zo zijn er nog wat andere zaken die uitgewerkt mogen worden. 


Mocht je interesse hebben, vind je hieronder een link naar mijn Instagram en Facebook. En... vergeet niet rond te kijken op de pagina GASTLESSEN. Op deze pagina vind je alle mogelijkheden omtrent gastlessen en zie je waar ik mag spreken. Ik kom graag op andere scholen en ik deel graag mijn ervaringen. Ik hoop dat ik het VSO op de kaart kan zetten en dat ik meer juffen en meesters naar het speciaal onderwijs mag halen. Want vergeet niet... 

Het is echt veel leuker dan je hoort.

Rating: 0 sterren
0 stemmen

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Suus
9 maanden geleden

Misschien ben ik bevooroordeeld, maar wat schrijf je mooi en vanuit je hart. Als er iemand het onderwijs (speciaal) op de kaart kan zetten, dan ben jij het zeker. Je passie en doorzettingsvermogen zijn krachten die jou er de perfecte (al is niemand perfect) persoon voor maken om hier meer aandacht voor te creƫren.