Elk voordeel, heb ze nadeel.

Gepubliceerd op 30 september 2021 om 15:02

Na mijn positieve blog over waarom ik de leukste baan van Nederland heb, vond ik het ook goed om op te schrijven wat er minder leuk is aan mijn baan. Ik merkte namelijk dat ik tijdens het schrijven van mijn positieve blog echt weer even moest nadenken. Ik hoefde niet te graven naar de positieve punten, maar het moest wel concreet op papier komen. Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik kon opschrijven en ik vroeg mij af, of dat ook zo is, als ik ga nadenken over de minder leuke dingen. 


Het eerste wat bij mij opkomt als ik denk aan de minder leuke dingen van werken in het voortgezet speciaal onderwijs is "oud-zeer". Als ik een conflict heb gehad of heb gezien met een leerling, geef ik die leerling (zo snel als ik kan) weer een nieuwe kans. Het liefst nog tijdens de schooldag zelf, maar als dat niet lukt zeker die dag erna. Voor de leerling is het namelijk een situatie vanuit een frustratie, waarschijnlijk kan hij/zij niet eens meer benoemen wat er gebeurt is, maar ik ben wel geschrokken... Of soms verdrietig of het heeft mij even een moment goed bang gemaakt. De adrenaline is mijn grootste vriend en grootste vijand in mijn vakgebied. Ik vind het superrr tof om af en toe te voelen dat ik súper gefocust moet zijn, maar ik vind het soms ook super-verschikkelijk-mega spannend. En als ik het dan dus heel spannend vind of ik ben er verdrietig van geworden, dan ben ik er echt ff klaar mee. Dan kom ik thuis en gooi ik met termen als 'Ik ga toch niet voor de lol mijn angst opzoeken' of 'Ik ben wel gek om met die gasten te werken' of 'dat wij dit werk doen, we zijn wel gek'. 


Gelukkig is dit iets wat zakt, het gevoel gaat naar loop van tijd weg en de liefde voor de doelgroep, de sprongen die zij maken blijft over. Ik weet zeker dat dit ook weg gaat omdat ik op die momenten goed voor mijzelf zorg. Ik ben dan wat stiller in mijn privé, maar ga lekker sporten of eet juist een frietje op de bank. Daarnaast merk ik, dat het team (mijn collega's) binnen het VSO erg belangrijk zijn. Je moet op ze kunnen vertrouwen en je moet het gevoel geven dat je even kan leunen op ze. Een van de mooiste opmerkingen binnen onze schoolgangen vind ik: "Kop op, het wordt altijd kwart over 2.. En daar hoef je niets voor te doen". 


Het andere wat ik soms lastig vind, is het verdriet wat de kinderen of ouders meemaken. De kinderen in mijn klas, maken dingen mee die ik nooit heb meegemaakt. Ruziënde ouders, geen contact meer met 1 van je ouders, een broer of zus in de gevangenis, wonen in wijken waar je veiligheid niet vanzelfsprekend is, de struggle van een problematiek zoals ADHD-PDDNOS-ODD, de onbegrip van alle mensen om je heen, het stukje dat jezelf de wereld niet begrijpt, veilig-thuis meldingen, politie aan de deur, voorkomen en zelfs... Het verliezen van een van je ouders. 
In tegenstelling tot mijn vorige voorbeeld, wordt ik van dit soort zaken ook boos of verdrietig, maar geeft dat wel een boost om door te gaan. Dit is wel een van de redenen waarom ik in het VSO werk. Omdat ik hoop, denk of wens dat ik, op de dagen dat ze bij mij in de klas zitten, in ieder geval een leuke dag aan ze kan geven. Ik hoop dat ik ze mede met al mijn andere fijne collega's lachend naar huis mag laten gaan. 


Dit zijn de twee dingen, waardoor ik het VSO niet zo leuk vind. Daar komt nog bij kijken dat de werkdruk soms erg hoog is. Ik vind dat alleen lastig te beschrijven omdat ik dan ook denk aan de ongelijke salarissen binnen onderwijsland. Ik weet alleen, dat dat niet meer alleen voor het VSO zo is, ook de basisschool heeft een hoge werkdruk en werkt voor 'een prikkie'. Ik moet zeggen, dat ik mij meer en meer ontwikkel op dit soort gebieden, maar dat ik het praktische deel voor nu nog veel belangrijker vind.


Ergens wil ik deze blog (die volgens mij al weer te lang is om gewoon ff lekker te lezen in de pauze tussen GTST in) afsluiten met wat tips of een soort van hippe one liner, waardoor het allemaal wel weer oké en niet te zwaar klinkt. Maar ergens denk ik ook, dat ik nog niet goed heb kunnen beschrijven wat het zo lastig maakt. Ik denk dat werken binnen het VSO echt bij je moet passen. Het is explosief of 'veel' in iedere vorm. Sommige kinderen trekken je energie leeg, sommige gesprekken met ouders of verdrietige verhalen, maken dat je futloos naar huis gaat. Maar.. En ja, laat ik dan zo maar deze blog afsluiten. Deze dagen; zijn er niet zo veel. Voor de starters onder ons; in het begin wel! Iedere dag! Tijdens mijn eerste jaar dacht ik minstens 3x per week: 'IK STOP!' Maar echt... Als het je in je vingers zit en je de doelgroep leert kennen, dan is het zo hartverwarmend. Dan ben je zo betekenisvol, heb je echt iets toegevoegd aan de maatschappij en juist dát... Dat is hoe ik deze blog ga afsluiten. 

Als jij werkt in het VSO, dan ben je betekenisvol hoe negatief een dag ook is.
En juist daarom... Daarom zet je door!

Rating: 5 sterren
1 stem

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.