"Boeit me niet, hou je bek!"

Gepubliceerd op 10 oktober 2021 om 11:10

"Lieve heren en dame, vandaag hebben we het bij spelling over het Hak-woord. Hier hoort de regel; je schrijft het woord zoals je het hoort bij. Je maakt vandaag bladzijde 5 en 6, ik deel de boeken uit." 


Ik zie je zitten, je komt totaal niet in beweging, maakt niet eens het boek open. In een paar seconde probeer ik na te denken over wat ik ga doen. Ergens wil ik doen alsof ik het niet zie en het vermijden... Ik weet dat je best boos kan worden. Ik besluit om dit niet te doen. Ervanuit gaande dat ik je kan helpen als ik nu "even doorzet"... Is wegkijken verliezen. Ik loop naar je toe en hou een kleine afstand. 
"Mootje, ik zie dat je je boek niet open maakt... Whatsup?" 
"Bemoei je er niet mee."
"Nou, dit vind ik niet zo'n fijne reactie eigenlijk. Ik probeer je te helpen". 
"Boeit me niet, hou je bek". 

"Nee Mo, dit gaan we niet doen."
"Laat me met rust en hou je bek". 

"Oké, ik zie dat je boos bent. Ik ga je met ru..."
That's is. Mootje is niet meer die lieve aardige jongen, maar veranderd in donkerrood, onweer. Ik loop direct terug naar mijn bureau en heb oogcontact met mijn collega. Mo staat op, gooit zijn tafel om, schopt tegen de kruk en gooit met een onwijs harde knal de deur dicht. 


F*CK. Ik baal direct. Focus 5 seconden op mijzelf door rustig adem te halen, aan te geven bij mijn collega dat ik oké ben en even te zitten. Binnen 2 minuten heb ik doorgesproken met mijn collega wat we gaan doen. Spullen laten liggen, mag Mo zelf opruimen (hier zit de consequentie of het "denkmomentje"), mijn collega loopt hem achterna, ik zal het herstelgesprek voeren, geen spelling meer vandaag en naschool bedenken we een aangepast plan. Mijn collega loopt Mo achteraan en ik spreek de klas toe: "Kan gebeuren jongens, soms lukt het gewoon even niet. Jullie mogen verder werken als het lukt en als je even met mij samen wil werken, mag je aan de instructietafel komen zitten."


Na een tijdje komt Motje terug de klas is. De blik in zijn ogen is anders en hij baalt. "Sorry juf", zegt hij. "Kom, laten we even 2 minuten kletsen". Ik begin mijn gesprek met hele bewuste woorden: "Dit was niet fijn mo, maar ik dank je voor je excuses". Ik bespreek met hem dat ik zag dat hij "er niet lekker op ging". Ik probeer de taal van Mo aan te nemen in dit gesprek en zo aansluiting bij hem te vinden. Hij geeft aan dat hij spelling moeilijk vindt, het niet kan en dat het hem nooit gelukt is. Dat hij het eigenlijk niet wil doen. "Is dit een rood hokje Mo?" Ja juf... "Kom, lekker naar binnen. Ruim ff de spullen op en we gaan door. Geen spelling meer voor vandaag, maar na school ga ik nadenken wat ik voor jou kan doen". Na school vier ik eerst de les over "hokjes" met mijn collega. Wat een fantastische les voor het VSO is dit! We zijn trots op deze les. Daarna spreek ik met mijn Interne begeleider over het plan omtrent Mo en zijn spelling les. We besluiten dat ik samen ga werken met Mo. Eerst mag hij het woord zeggen en schrijf ik het op. Zo proberen we hem de klanken te leren. Een vervolg stap is dat Mo dan mag opschrijven wat hij kan en zo bouwen we d.m.v. succeservaringen uit. Ik ben blij met het plan. 


De vertrouwensband die ik met Mo heb opgebouwd door nooit weg te kijken, altijd in gesprek te gaan en complimenten te geven, maakt dat Mo uitspreekt dat de trigger spelling is. Ook de "Hokjes" les maakt, dat ik nu kan bespreken, wat ik kan bespreken. Ik deel graag deze les met jullie omdat ik er in geloof, dat het werkt. Mocht je er vragen over hebben, kan je altijd contact met mij opnemen of een reactie plaatsen. 

Mo heeft aan het eind van het schooljaar zelfstandig kunnen werken aan spelling. 
Ik ben trots op hem, meer dan ik ooit zal kunnen uitleggen.

Rating: 5 sterren
1 stem

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Stiefzussie
9 maanden geleden

Wat goed gedaan meid, en ik begrijp dat je super trots bent op wat je hebt bereikt hiermee. Mooi om te lezen. Fijn dat het Motje nu beter afgaat tijdens spelling.