"Waarom doe jij dit?!"

Gepubliceerd op 18 oktober 2021 om 21:16

"Stef, hoeveel energie heb jij? Ach, maar jij bent ook nooit thuis eigenlijk hé? Ja, maar jij hebt nog geen kinderen, dan heb je daar ook tijd voor. Waar haal je toch al die verhalen vandaag? En jij gaat nog steeds met plezier naar je werk? En nu ook nog een website?!
Vragen of opmerkingen die wel eens voorbij komen, dagelijks wel. En ik zal je uit leggen waarom ik het doe!


En daarvoor wil ik eerst uitleggen waarvoor ik het deed. Ik deed het, omdat ik de wereld wilde verbeteren. Ja, zo is het gewoon! Ik wilde graag iedereen op de hele wereld helpen. Ik had dat op dat moment zelf eigenlijk nooit echt door, maar mijn omgeving gaf me dit wel altijd terug. Dat ik een onzichtbare cape om had en een wereldverbeteraar wilde zijn. Ik voelde dat alleen niet zo. Ik had het toentertijd nog niet zo scherp, dat ik het hulpverlenerssyndroom had. Vond het overigens ook irritant als mensen zeiden; "Denk ook eens aan jezelf, je kunt niet de hele wereld verbeteren" Rot toch op! Dacht ik dan. Maak ik zelf wel uit. In het begin van mijn onderwijs-carrière (ik was 21 jaar en stond voor de klas, hilarisch) wilde ik dat doen voor de MBO-leerlingen. Ik denk vooral, omdat ik daar het onderwijs binnenstapte, in het MBO. Hier mocht ik beginnen en ik denk... Dat ik niet eens wist dat het VSO bestond trouwens. Dat er ergens anders ook nog een hulpvraag was. Meerdere zelf. Op het MBO heb ik denk ik 1 á 2 leerlingen écht geholpen. Waarmee ik ontwikkelgesprekken mee kon voeren en die zelf ook meer wilde. Die me met machteloze ogen aankeken die bijna schreeuwde: "HELLUP". Ik heb het MBO met liefde en plezier gedaan, maar uit eindelijk stapte ik daar na 3 jaar uit. Ik kreeg de kans om over te stappen, naar een gesloten jeugd instelling. Ik kon daar les gaan geven. Dit heb ik met liefde en plezier gedaan maar voelde ik mij net iets te weinig docent. Ik was geen juffie meer. Meer eh... ja weet ik eigenlijk niet eens, beveiliger denk ik. Hopen dat het goed bleef gaan gedurende de dag. Ik ben vanuit daar overgestapt naar het VSO. Een "normale" school (haha, cool dat ik dit nu zo noem) waar kinderen gewoon nog thuis wonen en waar een enkele op de groep woont. Waar de escalaties soms ook enorm zijn maar waar ik kansen zie. En daar, precies daar, ontstond mijn passie. Ik zie kids, hopeloos. Soms zie ik situaties die onbegrijpelijk zijn, soms zie ik collega's die het even niet meer weten en zo kan ik nog 100de voorbeelden geven. Maar weet je wat ik buiten onze school niet meer zie? Het VSO!


Ik ken eigenlijk niemand, waarvan zijn kind op het speciaal onderwijs zit. Ik ben nu 3x bij de NOT-beurs geweest en mis dan nog steeds een aparte afdeling VSO. Kijk je op Instagram wordt je dood gegooid met juffen van de basisschool. Iedere ROC heeft een eigen facebookpagina, waarop leerlingen dan van allerlei dingen laten zien. Maar VSO... Ik ken er niet veel.  


En enerzijds snap ik dat, want het is ook niet voor iedereen weg gelegd. Niet iedereen wil in het VSO werken. En ook niet ieder kind zit op het VSO. Dus dat snap ik allemaal... Maar ik wil gewoon graag meer aandacht voor onze doelgroep en voor ons werk. Het werk wat ik doe is namelijk echt heel leuk en heel waardevol. En ik help iedere dag wel iemand. Maar het is ook belangrijk dat je bij ons op het VSO komt werken, alleen als je het kan. Want het is best pittig. En onze doelgroep verdient juffen en meesters die vol passie iedere dag weer opnieuw beginnen met ze 

En dat verdien jij ook.

Rating: 5 sterren
1 stem

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.