"17 miljoen mensen".

Gepubliceerd op 21 november 2021 om 20:44

Het is woensdagochtend en ik ben onderweg naar het werk. Het is 07:14 uur als ik in de auto op de klok kijk. Ik ben ongeveer halverwege. Ik kon er niet makkelijk uit vanochtend. De radio staat aan en ik hoor een bekend deuntje: "Ik zou eigenlijk juist nu... Een arm om je heen willen slaan".


17 miljoen mensen van Snelle en Davina Michelle... Ik denk terug aan toen en krijg langzaam het bijpassende gevoel terug. Shit man... Dat was tijdens de lockdown. Ik zie mezelf en mijn lievelingscollega nog staan op het schoolplein. Vrijdagmiddag, de kinderen stapte de busjes in, wij zwaaide ze uit en hadden geen idee van wat er zou gaan komen. We waren zelfs nog aan het geinen: "Zo beter! Effe lekker een paar dagen vakantie, ajuuu. Sluit het hek maar, deur opslot en eh... Mij niet bellen". Zo stonden we nog een paar minuten buiten met collega's om vervolgens terug aan het werk te gaan. Gewoon de lessen voorbereiden, voor maandag. Na het weekend komen er dan op zondagochtend ineens bijzondere berichten. Hier en daar kreeg ik appjes van vrienden en familie, dat de scholen zouden sluiten. 's avonds zou er een persconferentie zijn en dan zou het definitief vertelt worden. Ik heb die dag maar zo gewoon mogelijk gedaan. Om 18:57 uur tik ik (toevallig weer in de auto) de radio aan en wacht ik op Rutten. 


Holy shit. De scholen gaan dicht?! Wacht ff. Huh. Hoe dan?! Ik heb de jongens daar toch niets over vertelt. Ik heb ze hier niet eens op voorbereid vrijdag. En shit, ze hebben niet eens een boek thuis, oh god en Achmed... Achmed heeft niet eens een laptop thuis. En hoe moet dat met Soof, die heeft het niet best thuis, die kan toch niet de hele dag thuis zitten? In no-time merk ik dat ik het verlies in me koppie. Mijn telefoon gaat, mijn vader belt en tegelijkertijd ontvang ik appjes als: "OMG" of "Stef, bel mij!". Ik neem de telefoon van pa aan. "Heey pap". "Hoi mop, wat ist". Mijn pa hoort het direct, voordat ik iets kan zeggen springen de tranen in mijn ogen. "Jeetje pap, ik schrik hier echt van. Hoe moet dat nou met de kids in de klas? En wat ga ik de hele dag thuis doen? Sorry pap, ik moet ophangen, Lien belt". 


En nu, woensdagochtend 07:14 uur, doe ik direct hetzelfde. Lien, die eerst een gewone collega was voor de lockdown, is in diezelfde lockdown mijn ride or die geworden. We waren iedere dag samen, op school in de crisis opvang of we waren samen thuis. "Haay haay.. Ik weet dat je nu de fles aan het geven bent en dat je misschien nog moe bent, maar weet je welk liedje er op de radio was net?" "Eh... Alle eendjes zwemmen in het water". Ik moet lachen, typisch dit... "Nee man, 17 miljoen mensen". "Oh joh, ja pff.. wat een tijd was dat hé. En je moet bijna hopen dat het nu niet weer gebeurt". Ze benoemt direct mijn angst. Ik merk dat ik me zorgen maak. 
We bespreken alles wat we hebben meegemaakt tijdens de lockdown. Zo hebben we die zondagavond van de persconferentie beide met onze privé nummers ouders moeten bellen, hebben we contact gezocht met stagiaires, collega's en samenwerkende partijen. Maandag mochten we nog gewoon naar school om een laptop op te halen en werkboeken te kopiëren en heb ik ouders opnieuw gebeld die ik zondag niet kon bereiken. Ik heb de hele dag in het lokaal gezeten, met iedereen op meer dan 3 meter afstand. Een lege school zonder kinderen, voelde direct niet oké.


En het bleef niet bij die ene maandag. In de lockdown, heb ik leerlingen gezien die het écht niet trokken en vanuit daar ontstond de crisis opvang. En uiteraard, ik was op school! Ik wilde helpen waar ik kon maar in deze periode heb ik vaak gehuild, ik heb mij écht zorgen gemaakt en ik heb veel vaker moeten slikken en op mijn tanden moeten bijten dan normaal. Gewoon even diep zuchten en weer doorgaan, dat deden we dan maar. Collega's die 'normaal' super actief waren binnen onze school, heb ik in al die maanden niet gezien i.v.m. de risico's die zij liepen. Ik kreeg mailtjes van woongroepen of ik daar kon bijspringen, ik kreeg ouders aan de telefoon die met het handen in het haar zaten omdat hun zoon of dochter alleen maar kon huilen. Kinderen met angststoornissen durfde niet eens meer naar buiten en sommige kinderen, zagen de zin van het leven niet meer in. Als je dat hoort, dan stopt het even. Dan valt het stil en heb je grotere zorgen om de mentale gezondheid dan om corona...


Ik heb heel bewust gekozen om nooit te schrijven over iets wat met COVID-19 te maken heeft. Waarom? Omdat ik niet weet waar we goed aan doen, omdat ik misschien te veel volg, maar ook omdat ik vind dat we het samen moeten doen. Ik wil ook niet zeiken of zielig doen, maar ik ben nu op een punt waarbij ik wil laten zien, dat ook dit bij het VSO hoort. Je gaat gewoon altijd door. Punt. Ik kan het niet laten om ook dit nog even te benoemen: Ik heb ook mooie dingen meegemaakt. Ik heb gefacetimed met leerlingen; soms showde ze hun kamer of lieten ze zien wat voor trucs ze op de trampoline konden. Ik leerde de mogelijkheden van online lesgeven kennen en merkte dat What's appen het snelste contact met ouders is. Ik heb getafeltennist met collega's aan de instructietafel en toen mijn mattie een Nintendo meenam, was het die dag echt even feest! Maar men eigenlijk was het onmogelijk en nu met het liedje van 17 miljoen mensen, de berichten over de persconferentie en de mogelijk nieuwe maatregelen, maak ik me oprecht zorgen. In mijn hoofd hoor ik de zin die collega's en ik in die periode zo hard met Snelle en Davina meezongen: "Zo zitten er nu duizenden studenten in de lente op hun kamers". 


Het is woensdagochtend en ik ben bijna op school. Ik zucht. Laat het aub niet zo zijn dat we weer dicht moeten. Hoe moe ik ook ben van online lesgeven, quarantaine pakketten maken, thuis zitten, niemand kunnen knuffelen (wat jij werkt op een school) laten we aub de deuren niet sluiten. In gedachte hoor ik Snelle weer: "17 miljoen mensen, is het best wel ff slikken en zit de helft in middels thuis. Maar met 17 miljoen mensen..."

"Met de neus in dezelfde richting komen we hier uit."

Rating: 4.5 sterren
2 stemmen

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.